Dziś mijają 82 lata od chwili gdy 1 sierpnia 1944 roku o godzinie 17.00 Warszawa stanęła do walki.
W godzinę „W" pomyślmy proszę przede wszystkim o ludziach - o córkach, synach, przyjaciołach, którzy mieli swoje rodziny, marzenia oraz plany na przyszłość a musieli zmierzyć się z rzeczywistością wojny.
Wielu z nich wychodziło z domu obiecując bliskim, że niedługo wrócą. Nie wszyscy zdążyli się pożegnać i nie wszyscy wrócili. Powstanie Warszawskie trwało 63 dni, podczas których walczono z bronią w ręku o bliskich, nadzieję i choćby odrobinę normalnego życia.
Wśród uczestników Powstania byli bardzo młodzi ludzie. Harcerscy listonosze, często mający zaledwie po 12-14 lat, przenosili przez barykady, piwnice i kanały krótkie wiadomości od rodzin. W listach mogło się zmieścić zaledwie kilka słów ale były to słowa najważniejsze: „żyję", „jestem zdrowa", „tęsknię", „kocham".
Bo nawet pośród ruin ludzie nie przestawali szanować jeden drugiego. Podczas Powstania odbywały się śluby, obrączki wykonywano z tego, co akurat było pod ręką - metalowych kółek, łożysk a nawet łusek po pociskach. W świecie pełnym strachu miłość, dobroć i bliskość drugiego człowieka wciąż dawały siłę.
Niech ich postawa przypomina nam abyśmy również dziś byli dla siebie bardziej serdeczni, życzliwi i uważni. Abyśmy potrafili podać komuś rękę, powiedzieć dobre słowo, pomóc bezinteresownie i każdego dnia po prostu być dla siebie ludźmi.
Być może także w Waszych domach przechowywane są stare fotografie, listy albo wspomnienia z tamtych lat? Może Wasi rodzice, dziadkowie lub pradziadkowie uczestniczyli w Powstaniu Warszawskim albo pozostawili rodzinne opowieści, których nie znajdziemy w żadnym podręczniku?
Podzielcie się proszę nimi!. Czasem jedno nazwisko, pożółkłe zdjęcie lub kilka słów zapamiętanych z dzieciństwa mogą ocalić czyjąś historię od zapomnienia.
Dziś o godzinie 17.00 zatrzymajmy się na minutę. Cicho, z wdzięcznością i myślą o tych, którzy tak bardzo chcieli żyć i dorastać w wolnej Polsce.
Cześć i chwała Bohaterom!
Pamiętamy o Was!